Vanitas vanitatum, et omnia vanitas

Il primo capitolo del Qoelet (ebraico קהלת, libera traduzione greca Ἐκκλησιαστής), aldilà della sua indiscussa profondità, è un capolavoro letterario anche sotto il profilo della scelta terminologica e dell'intreccio di suoni.
Non volendo imbarcarmi in una rischiosissima digressione ecdotica e non conoscendo l'originale, mi limito a riportare i primi dieci versetti in traduzione russa, croata e polacca:

2 Ник­чем­но все, — ска­зал Кохе­лет, —
Напрас­но все и бес­цель­но все.
3 Что поль­зы чело­ве­ку в трудах его,
Кото­ры­ми трудит­ся он под солн­цем?
4 Поко­ле­ния при­хо­дят, и поко­ле­ния ухо­дят,
А зем­ля, как была, оста­ет­ся преж­ней.
5 Вос­хо­дит солн­це, захо­дит солн­це,
И в том же месте сно­ва вос­хо­дит.
6 Идет на юг, сво­ра­чи­ва­ет на север,
Кру­жит, кру­жит в пути сво­ем ветер,
И на кру­ги свои воз­вра­ща­ет­ся ветер.
7 Все реки текут неиз­мен­но в море,
Но не пере­пол­ня­ет­ся море,
А реки воз­вра­ща­ют­ся вспять, к исто­кам,
Чтобы оттуда зано­во течь.
8 Непо­зна­ва­е­ма суть вещей.
Не выра­зить ее ника­ки­ми сло­ва­ми.
Не может глаз ее рас­смот­реть.
Не может ухо ее рас­слы­шать.
9 Что было в про­шлом, то и теперь,
И что дела­лось преж­де, то про­ис­хо­дит и ныне.
Ниче­го под солн­цем ново­го нет.
10 Ино­гда гово­рят: Смот­ри, что-то новое!
Но это уже было дав­ным дав­но,
В веках, минув­ших задол­го до нас.
11 Никто не пом­нит жив­ших преж­де,
Но и наших потом­ков не будут пом­нить
Те, кто при­дет на сме­ну им.


2 Ispraznost nad ispraznošću, veli Propovjednik, ispraznost nad ispraznošću, sve je ispraznost!
3 Kakva je korist čovjeku od svega truda njegova kojim se trudi pod suncem?
4 Jedan naraštaj odlazi, drugi dolazi, a zemlja uvijek ostaje.
5 Sunce izlazi, sunce zalazi i onda hiti svojem mjestu odakle izlazi.
6 Vjetar puše na jug i okreće se na sjever, kovitla sad ovamo sad onamo i vraća se u novom vrtlogu.
7 Sve rijeke teku u more i more se ne prepunja; odakle teku rijeke, onamo se vraćaju da ponovno počnu svoj tok.
8 Sve je mučno. Nitko ne može reći da se oči nisu do sita nagledale i uši dovoljno naslušale.
9 Što je bilo, opet će biti, i što se činilo, opet će se činiti, i nema ništa novo pod suncem.
10 Ima li išta o čemu bi se moglo reći: «Gle, ovo je novo!»? Sve je već davno prije nas postojalo.
11 Samo, od prošlosti ne ostade ni spomena, kao što ni u budućnosti neće biti sjećanja na ono što će poslije doći.


2 Marność nad marnościami, powiada Kohelet, 
marność nad marnościami - wszystko marność. 
3 Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, 
jaki zadaje sobie pod słońcem? 
4 Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, 
a ziemia trwa po wszystkie czasy. 
5 Słońce wschodzi i zachodzi, 
i na miejsce swoje spieszy z powrotem, 
i znowu tam wschodzi. 
6 Ku południowi ciągnąc 
i ku północy wracając, 
kolistą drogą wieje wiatr 
i znowu wraca na drogę swojego krążenia. 
7 Wszystkie rzeki płyną do morza, 
a morze wcale nie wzbiera; 
do miejsca, do którego rzeki płyną, 
zdążają one bezustannie. 
8 Mówienie jest wysiłkiem: 
nie zdoła człowiek wyrazić [wszystkiego] słowami. 
Nie nasyci się oko patrzeniem 
ani ucho napełni słuchaniem. 
9 To, co było, jest tym, co będzie, 
a to, co się stało, jest tym, co znowu się stanie: 
więc nic zgoła nowego nie ma pod słońcem. 
10 Jeśli jest coś, o czym by się rzekło: 
«Patrz, to coś nowego» - 
to już to było w czasach, 
które były przed nami. 
11 Nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli, 
ani też o tych, co będą kiedyś żyli, 
nie będzie wspomnienia u tych, co będą potem.


Commenti

Post popolari in questo blog

Venti per venti = tempesta

Kad ti se jede u Novom Sadu... - Cinque posti (+ uno) dove andare a mangiare a Novi Sad

Quella sporca ventina